یک صبح شکفت و چشم بر باغ گشود

با آمدن غروب پژمرد و خمود

در باغ جهان همان گل سرمستیم

از هست رسیم ناگهان جمله به بود

قاصدک از راه دور

به دیدار برکه آمد

آب از آب تکان نخورد.

برای کمک می روم

خودش را عقب می کشد

سایه ام.

نور شدم

تا نفوذ به دروازۀ سنگین دلت را

روزنی بس باشد.

بویی دیگر

عمیق تر در برف

پوزۀ سگ.