در باد به یاد می آرمش

یک دم نشست و

پر کشید.

می گذرد سالی دگر

موی سپیدم را

پنهان کرده ام از پدر و مادر.

من نیستی است در جهانی که منم

یک هیچ درشت آن چنانی که منم

دره یعنی نیستی بین دو هست

این است تمام داستانی که منم

یاد نبض گردنت

حریف تیرگی این شب ها نیست

کبوتری هراسان

قفس سینه را می درانَد

و به سویت پرواز می کند

یکی از همین شب ها.

درست است که مرده ای

اما مرگت هنوز زنده است

و هر روز

با من دیدار می کند.

تبخیر شدم به گل نشستم بی تو

آرام گریستم، شکستم بی تو

مشتی نمک از تمام من جا مانده

دریاچۀ اورمیه هستم بی تو

سنگم که همیشه در تکاپویم من

خاموشم و غرق در هیاهویم من

جانم به فدای آنکه اهل راز است

آن کس که بفهمد چه نمی گویم من

تن شستم

در برکۀ یک لحظه

بیرون آمدم

خیس از جاودانگی.