حالا که گذشت آه آری که گذشت

بیهوده گذشت روزگاری که گذشت

دستان مرا خزان به زنجیر کشید

یک برگ نچیدم از بهاری که گذشت

در گوش زمین نسیم نامت را گفت

گُل از سر سنگ سربرآورد و شکفت

بیچاره دلم که حسرت عشق تو را

مانند گدازه در دل کوه نهفت

این پاییز

اولین بهارمان خواهد بود

اگر تو بخواهی.

آن جلوۀ دیگر تو را می خواهم

از دهر فراتر تو را می خواهم

من میل به سوی ابدیت دارم

ای خواب برادر تو را می خواهم

کلیدی زنگ زده ام

بر درب خانه ای قدیمی

سالها خیره به روبرو

نه کسی می آید

نه می رود

تنهایی ام ترک برداشته

پس دست هایت کو؟

از کجا روییده ای

با آن داغ سیاه

از خاک کدام ناکام

که اینچنین

آغشته به خونی شقایق؟