آغازی در پایان

دست در دست

کودکی و پیرمردی.

کفشهایمان

هنوز کنار هم بودند

که راهمان از هم جدا شد.

از میان پنجره های تهی

در آسمانخراش های متروک

تنها یک پروانه.

تمام این مسافرخانه‌

از عطر دست‌های تو

پر خواهد شد

دهان اگر باز کند

این چمدان.

سکۀ نقرۀ ماه

شاباش خورشید است

به زمین سرمست

که قرنهاست در بزمی طولانی

دورش می گردد

در رقصی موزون.

گلبرگ به خاک افتاده

بر جست و به شاخه گل نشست

ها، این پروانه بود!

پارس سگ

فرو می ریزد

شکوفۀ هلو.

نامهاشان را نمی دانم

لیکن هر هرزه گیاهی

گل ظریف خود را دارد.

هر پیلتنی رستم دستان نشود

هر مدعی پهلوان دوران نشود

هر خاک اگر چه تلّی از زر باشد

گرد ره خاک پاک ایران نشود

در مسیر رود

پرواز می کند پرستو

گویی جریان دارد.

ای کاش که این در به کلیدی برسد

با سردی دی، سبزۀ عیدی برسد

این جمعه سیاه بود و آن جمعه سیاه

ای کاش که جمعۀ سپیدی برسد