در چشم تو ابیات مقفا دیدم

صد چشمه مظاهر مصفا دیدم

بر پردۀ مخملین خاموشی تو

من روح زبان فارسی را دیدم

یک قطره باران

در جوی روان افتاد

یک قطره بر زمین؛

کنار جوی

آغاز شد سفر

یکی به روشن دریا

یکی به ظلمت خاک.

از روی تو رنگ روی من کاهی شد

در کوی تو خون زخم من راهی شد

الفت به زنخدان تو از بس که گرفت

مرغ دل من کبوتر چاهی شد

بکُش چراغ را

تا نبینم

که نیستی.

بر فرو رفتگی های این سنگ

دست بکش

و قرن ها

عبور رودخانه را حس کن!

سنگ ها

سخت عاشق می شوند

اما فراموش نمی کنند.