پرم از عشق

مثل درختی بزرگ که از باد

مثل اسفنجی که از دریا

مثل عمری دراز که از رنج

مثل زمان که از مرگ.

جرقه ای

در خلوت خاموش

دو چشم معصوم در یک قدمی

می افروزد دلی

در زیر باران

آب می شود زمستان.

با همین مداد می نویسم

همان که با هیچ کس

نگفتم.

هر بار تو رهگذار و من بر سر راه

یک چشم نکردی از سر مهر نگاه

بسیار اگر به اخم تو سوخته ام

باری نکشیده ام به نفرین تو آه

راستی هیچ می دانی من

در غیبت پر سؤال تو

چقدر ترانه سرودم

چقدر ستاره نشاندم

چقدر نامه نوشتم

که حتی یکی خط ساده هم به مقصد نرسید؟

رسید، اما وقتی

که دیگر هیچ کسی در خاموشی خانه

خواب باز آمدن مسافر خویش را نمی دید.

ستاره های شب را می شمارم

خوابی نیست که بیاید

تو باید می آمدی.