جوانه هایی که رفتند

روزی باز می گردند

جنگل دوباره سبز می شود

شب های قیرگون به صبح می رسند

پرنده ها به آشیانه

دست ها به هم

امیدها بر می گردند

امید ما هم.

شبهای دراز بیشتر بیدارم

نزدیک سحر روی به بالین آرم

می پندارم که دیده بی دیدن دوست

در خواب رود، خیال می پندارم

بغل کن مرا

چنان تنگ

که هیچکس نفهمد

زخم روی تن من بود یا تو.