در لباس عزاداری هم

درست مثل مادگی شکوفه های گیلاس که می ریزد

زندگی نهفته است.

ما شاخه ای از ایل شقایق هستیم

با دردسر عشق موافق هستیم

در پرده چرا سخن بگویم حاشا

بگذار بدانند که عاشق هستیم

شکوفۀ هلو

بر فراز کوه های دور

نم نم باران.

جز خود ز کسی امید یاری نطلب

از اهل زمانه غمگساری نطلب

بگذار گمان کنند خودشیفته ای

بر مسند خود نشین و خواری نطلب

پلی طولانی

اگر از آن بگذرم

در روستایم خواهم بود.

در مدرسه از نشاطمان کم کردند

از فرصت ارتباطمان کم کردند

هر وقت به هم عشق تعارف کردیم

از نمرۀ انضباطمان کم کردند