هر چند که پر جراحت و دردآلود

رقص ته دره رقص آزادی بود

دیدی که سرت به سنگ خورد آخر کار؟

دریا مرداب آرزو بود ای رود

شب بود و نسیم بود و باغ و مهتاب

من بودم و جویبار و بیداری آب

وین جمله مرا به خامشی می گفتند

کاین لحظه ناب زندگی را دریاب

تلخ است طنین ناله در تاریکی

زانو به بغل مچاله در تاریکی

تقصیر نداشتم اگر افتادم

پنهان شده بود چاله در تاریکی

دریا می شود خودش

ماهیانش را که به دریا برساند

این رود باریک.

شب پیچکی از حصار من را دزدید

آرامش برگ و بار من را دزدید

بو برد که در باغ نگهبانی نیست

پاییز شبی بهار من را دزدید

نگران نیستم

از رفتن اردیبهشت

در هر فصل که بذری می کارم

نام تو می روید.