در سینه اگرچه غیر غم حرف نبود

اندازۀ حجم گریه اش ظرف نبود

خورشید تمام نامه ها را وا کرد

جز اشک درون پاکت برف نبود

خورشید مگر طلوع از شرق نداشت؟

اوضاع ولی برای ما فرق نداشت

ما کشور انفجار نوریم ولی

نوری که برای شهر ما برق نداشت

خوشدل زخمی که بار مرهم نکشید

آسوده دلی که ساغر جم نکشید

من بلبل آن گلم که در گلشن راز

پژمرده شد و منت شبنم نکشید

لب بر لبت گذاشته سیگار مدتیست

حسرت شده به قلب من آوار مدتیست

گرچه در آتش تو گرفتار می شدم

ای کاش بر لبان تو سیگار می شدم

سی سال بدیدم فلک نُه تو را

احوال جهان ده دل بدخو را

در مدت عمر خود ندیدم دو نفس

یک دوست که دوستی توان گفت او را

در خویش شدن، شروع کشف دگریست

در آخر هر کوچۀ بن بست دریست

کمتری نه ای از هستۀ خرما دریاب

کاندر دل او هزار جنگل ثمریست