نوشته شده در تاريخ یکشنبه بیست و دوم بهمن ۱۴۰۲ توسط وحید عمرانی
|
ما اگر در عدم مانده بودیم
و هیچ یک از هر چیز که تا به حال دیده ایم را
درک نکرده بودیم؛
طلوع را ندیده بودیم
آب چشمه ساران را نچشیده بودیم
بر کوهی نایستاده بودیم
پدرمان را صدا نکرده بودیم
در آغوش مادرمان نخوابیده بودیم
لبی را نبوسیده بودیم
گلی را نبوییده بودیم
سگی برایمان دمش را تکان نداده بود
دانه ای را نکاشته بودیم
وااای…
عجب اگرِ هولناکی!